در نهایت بی رنگی

از مرز گلایه های بنفش

و

بغض های خاکستری

می گذرم

شادی های قرمز را به تو می سپارم

و روز های سبز را به سبزینگی ها

در طوسی بهت و حیرت

از زردی نفرت می گریزم

و تمام آبی هایم را

به سپیدی یادت می بخشم

تا

آسمانی شوند

.....

...

.

لیلای شعر های توشاید خیال بود

لیلی شدم برای کسی که محال بود

لیلی شدم چه سخت ولی اودریغ کرد

یک زندگی ساده که رسمش وصال بود

در هیبت و نگاه وتبسم , عجیب تر

در هرچه میشود که بگویم مثال بود

در سرزمین دل به چه کس سجده می کنیم

در شعر من برای نگاهش حلال بود

از حال من مپرس که حرفی نگفته ام

در فرصتی که برایم مجال بود

تنهائیم عجیب به ظلمت رسیده است

دریای اشکهای جدایی زلال بود

اسرار می کند غزلم در رها شدن

شرمنده خوب من که برای تو کال بود

22/10/90

تقدیر چنین بود

میان همه ِ بادهای سرد

که حجم روحم را صیقل می دهند

اتفاق عجیبی هستی

که خاطراتم را

ورق می زند به آسانی

هنوز هم

خورشید چشم تو

در مشرق خیالم ، پایان می دهد

تبعید فریادم را در حنجره

می ترسم

واژگان لال ، زبان باز کنند

که از قافله ِ رهگذرانی

ومن

بیهوده تقسیم کردم

خواب بودن هایم  را

 در نبودن های تو

           -تشنه ام تشنه بگو دجله ي مهتاب كجاست

           چشمه ساري كه تپد با غزل ناب كجاست

           عقده كردم زخودم بسكه خودم را ديدم

           گلعذاري كه زند خيمه  درين باب كجاست

           كرده گل نخل فلق بوي سحر مي آيد

           اشكهايي  كه دهد مژده  به  سيلاب كجاست

           ميدرد سينه ي مشتاق مرا تكبيري

           سجده گاهي كه زند  شعله  به محراب كجاست

           گر چه دل مرده شدم حس جواني دارم

           آفتابي  كه  برد از نفسم خواب  كجاست

           غربتي مي شكند  قدرت  پروازم را

          جام لبريز غزل عاطفه ي آب  كجاست

           گفته بودي چو ( طلا ) قصد شكفتن داري

           شور و حالي  كه  زند پنجه  بمضراب كجاست ؟

از دست تو امشب شده فکرم متلاشی

آرام نگیرم ، مگر از من شده باشی

چشمان تو معمار غزلهای بدیل است

بدنیست مرا جنس نگاهت بتراشی

جنجال به پا کرده ای و متن خبر ها....

محتاج نباشند از این پس به حواشی ....

نفرین نکن از دور مرا جان عزیزت ...

درد است نمک بر جگر پاره بپاشی

یک نیمه پر از دردم و یک نیمه پر از غم....

سخت است تو هم روح و تنم را بخراشی

مجموعه ای از درد و غم  و رنج و عذابم ...

مجموعه ای از اینکه تو باشی و نباشی

می خواهم برگردم

سر خانه یِ اوّلم

جایی که "واو"ِ شعورم را ،

                            باد برد

و دست های مرتب

مرا میان من گم ...

گریه کردم
از سر اتفاق ، در مدار خود
انگار می دانستی
نه من حوصله برگشتن دارم
و نه تو.....
چه فرقی دارد؟
پیاده می روم ، بی خش خش گامهای تو
سایه ام در باران گم می شود
فردا که بر میگردم
از تن ِ خسته زمین
برایت می نویسم
باران بامن چه نسبتی دارد

ا تا سر کوی بلند نشینیم و راز گوئیم

وگاه تنگ می شود

جهان برای شعرها

امیدها

خیال ها

و باز جنگ می شود

برای این محالها

دروغ ها

جدال ها

و من نگاه می کنم

به دست ها

گناه ها

وصال ها

و بی توبغض می کنم

و شمع ها

و فال ها

دلم ز دست می رود

و سیل باز می زند

تمام این نهال ها

و کاش نور می رسید

و می رسید

تمام سیب کال ها

و دل که تنگ می شود

دوباره شعر می شوم

شبیه این مثال ها

تابان فروغ انس و جان ، افسونگـر روح و روان

زآن مـه جبیــن مهربان ، همـواره می جویم نشان

زیبــــا رخ مهتـــاب را ، رخشنــده عالمتـــاب را

هرگز نخواهم خواب را ، تا چهره اش بینم عیــان

میخــانه جویان الســـت ، ازعالـم هستــی گسست

گردیده ام از باده مست ، ای ساقــیِ مستـی فشان

مهمان دل

آه چون موجی بکوبد سر به دیوار دلم

آمده حزنی قدیمی هم به دیدار دلم

بغض چون ابری ببارد سیل اشکم شد به پا

بازهم غم آمد وشد نازنین یار دلم

غم قدیمی یار دل یار وفادار دلم

با محبّت می فشارد دست تب داردلم

باهمه تنگی دلم شد میزبان خوب غم

با وجودش گشته چشمه، چشم بیدار دلم

آه دیرینه ی من دم برنمی آوَرد هیچ

حال بشکسته سکوتش، شد هواداردلم

گرچه این تُنگِ دلم ازغم چودریایی شده

آسمانش تنگ باشد ابر غمبار دلم

------------------------------------------------------------------------------------------------

اگر پرسی زمن که احوال تو چون است

دل امید وارمن زهجران تو خون است

درون سینه ام را خون گرفتته از فراغت

بیا بنگر که خون از دیده چو اشگ بیرون است

دل آزاری مکن با من ندارم طاقت محنت

بکن لطفی نما همت که وقت کشتن اسان است

غم و اندوه دل را از من بپرس عزیز دل

که هجران دوریت مثال کنج قارون است

به هر کجا پا گذارم صحبت از عشق توبیدل بود

 این چه عشقی یست این که بالاتراز لیلی ومجنون

------------------------------------------------------------------------------------------------

به هرچه می نگرم بوی درد می آید

جهان کهنه برای نبرد می آید

رها نمی شوم حتی میان اشعارم

دلم سراغ تو چون دوره گرد می آید

اگرچه بوی بهاران گرفته جانم را

نسیم تفرقه هایی چه سرد می آید

دلم گرفته خدایا تو بازکاری کن

بگو بگو تو خدایا که مرد می آید

اسیر کالبد خاکی خودم هر دم

اشارتی کنی این خاک و گرد می آید

بهانه پشت بهانه دوباره دلتنگم

تمام شد دل کوهم فقط کمی سنگم

تمام آبی قلبم کبود و شرجی شد

دوباره رنگ بیاور که مات و بی رنگم

دلم برای تو سجاده دست میگیرد

و من میان تو ودل همیشه در جنگم

خصیصه های عجیبی است عاشقی هایم

تو تیز پایی و افسوس کز دو پا لنگم

میان کوچه به دور از تو شعر میخواندم

ردیف و قافیه و وزن و شورو آهنگم

نگاه مرد غریبه مرا به خویش آورد

خجالت از تو کشیدم ز نام بی نگم

ساده گویم ، یاعلی

باده ی بحر خدایی ، یاعلی

در پناه سایه ی مهرت ببین درچرخشم

ذکر تو گویم همیشه  یاعلی

جویمت من ، یاعلی

می خواهم کمی نقاشی کنم بیا در تنهائی ام

بنشین وپای روی پایت  بینداز دست روی

دستت بگذار سرت را کمی با لا بگیر لبخند..

آرام پلک نزن وسخن مگو..فقط بگذار نقاشی کنم

نه نه ..آرام جانم خودت بیا من نمی توانم

کار من نیست خودت بیابنشین کنار آینه وچشمانت

را بکش با تمام رنگ های زندگی تا دنیای عشق را

در چشمان جذاب تو ببینم چون من زنده ام به عشق

تو نفس میکشم بیاد تو فقط بگذار لحظه ای در چشمان

جذاب تو غرق شوم تا اگر مردم در دریای چشمان تو

باشد..فقط بخاطر تو

                                       از دفتر فقط بخاطر تو

در اتاقی که شعرهایم راه میروند

                         جای من تنگ است

به صدای نفس هایم گوش کن 

                         دل خسته گی هایم را می شنوی ؟

با من بیا و مرا ببین 

در اتاق من شعرانه فراوان است

                                     آه ... مرا ببخش ، جایی برای نشستن نیست !

سرفه های سنگین ، از سیگار ارزانم  نیست 

چک های برگشتیم را سرفه نمی کنم 

                                      دود از نهادم ، به سرفه ام انداخته 

سربه هوای شعرم می کند 

                                      همه ی این می گذرد ها ..... 

با من چه کردی ، اهلی شدم ؟

گر چه دیر ولی شدم . ...

من آخرین خواسته ات را زنده ام 

امانتی که دادی 

بی تو گلم قرار من اینجا معطل است

یعنی که روزگار من اینجا معطل است

افسانه های گنگ دلم را تو خاک کن

مجنون در انتظار من اینجا معطل است

فرهاد باش و تیشه برایم به دست گیر

شیرین به افتخار من اینجا معطل است

لیلی نمیشوم که تو مجنون نمیشوی

عشقت در انحصار من اینجا معطل است

تاریخ عاشقان جهان را خراب کن

شعری در انتشارمن اینجا معطل است

91/02/14

قدری بیا پیشم  (زلال عروضی قافیه دار)

قـدری بیــــا پیـشم

از من نترس ای خسته درویشم

دردی اگـــر داری برایـم لب به لب وا کن!

حرّاجی  ِ اســرار اصلاً نیست در آیین و در کیـشم.

چنـدی درین حیـرتکده ناخـوانـده مهمانم

خون گشته از دنیـا دل  ِ ریـشم

در قفس ساده ترین درد تماشا شدن است
پشت هر میله فقط حسرت دریا شدن است
هرکسی شوکت دنیای خودش می بیند
عشق دردی است که در حال معما شدن است
بال وقتی که شکسته است غزل یعنی هیچ
پرزدن حسرت یک ثانیه زیبا شدن است
آسمان خلوت یک عمر تصور در خویش
صد جهان معنی یک لحظه مجزا شدن است
روز و شب پشت سرت حس غریبی داری
فکرت آماده ی هر لحظه پریسا شدن است
درد در حال فروریختن رویا ها ست
مرگ آغوش ترین قصد مهیا شدن است
تو غزل های مرا روی دلت می ریزی
ظاهرن خصلت هر بغض شکوفا شدن است
باش تا ماه از این سمت بیاید بیرون
شاید این درد فقط پای تو امضا شده است

با جوهری از خشم،

                          زخم ،

                                تهوع،

                                       خشونت،

                            بر کتیبه ی خاطرنشانی ها

                                                نقش پرنده ای خواهم کشید!

فروردین 1390

ب.آ.آرام

ما دل به مرام یار خوش داشتیم

کی زدل او اینچنین خبر می داشتیم

گفتند از چه سبب زدل می گویی و زجان

گفتیم از آن سبب که چنین ساخته اند جان

ما هر شب از فراغ یار می نالیم و یار

پنهان زدیده ی ما دلبسته است به نار

ما چشم به دلِ مهجور یار بگذاشتیم

کی گُمان بر جور یار می داشتیم

ما را گمان بر مهربانی و عشق او بود چه سود

در پرده لب بر لب سبزبینان گذاردست او

ای جام بنه به دیده ی پاتریس خواب خوب را

تا بربرد زیاد آنکه عذر گنه کرد و هست گنهکار

در طواف حرمت با دل و جان گردیدم

فارغ از خود شده بی نام و نشان گردیدم

تاج مجنونی تو زیور پیشانی من

لامکان بودی و من دور مکان گردیدم

قصر فردوس نه پاداش من بی خبر است

بهر دیدار تو من دل نگران گردیدم

بگذر از هر دو جهان و می گلگونم بخش

مست دیدار تو بودم که نهان گردیدم

همه مشتاقی من عطر نفس های تو بود

بهر آن رایحه من دور جهان گردیدم

از ازل معتکف نرگس چشمت بودم

بی امان بودم و اینجا به امان گردیدم

1.

حالا

که قرار ست به هم نرسیم

بیا

بخندیم

حال زندگی را باید گرفت !

2.

مگر می شود

خاطرَت را به دستِ باد سپرد؟

نه

به هَرز می رود باد

ایدل سخن از عشق مگو یار دل آزار                         

چون تیر درد سینه من با گل دیدار

مژگان بلندش که در آن نیست ترحم

صد جوشن من می شکند از پس دیوار

این دیده من از گل مینای آن عشق

در تاب تک وتیر کمند است گرفتار

ای دل منشین اشگ تهی گشت و دراز است

گیسوی شب ودوری آن صبح گهر بار

آن پیک سحر گاهی من کاش فرستد

سوز دل و آه به در خانه دلدار

دردیست در پس این سینه که گر چرخ

یک دم بکشد پاره کند پرده پرگار

طاقت ز چه جویم که زدل رفته صبوری

شاید که ببینم زرخش چشمه بیدار

آخر به که گویم که نشد محرم رازی

فاشش مکن ای سینه مفتون و وفا دار

عمریست دراین آتش دل شعله کشیدم

ایمان دلم رفت چو جا بر سر این کار

تعظیم ملائک نه بما بود بر این عشق

چون عشق کند مهر و مه و کوه نگون سار

یارب چه بگویم زدل عاشق بیدار

پروانه قلبم بکشد شمع به آزار

خواهم که در آئی شود اسوده خیالم

خون ریز بود دوری تو بر دل تب دار

بیدل مگو سر سخن چون که دگر نیست

جز عشق علی هرشب در این کنبد دوار

سالها به دنبال خورشیدی بودم که از من ربوده بودند

هر روز در من طلوع می کردی

و من هنوز نمی دانستم

خورشید ربودنی نیست

.....

...

.