دوستانِ مهربان و اساتید گرامی

دستِ مهر ِ شما را با افتخار می بوسم

مرا به سان شاگردی کوچک بپذیرید و نوشته های مرا به دیده ی منت نقد کنید تا بیآموزم

ورنه با این درود ها خرد می شوم

سپاس

......................................

دیگر برایِ واژه های ِ من
هیچ کس

تره خُرد نمی کند ؛

می دانی  عزیز ؟

می خواهم دوور شوم
آنقَدَر دور
     دستِ تو که هیچ
            هیچ بنی بشری
     احساسِ مرا لمس نخواهد کرد

نزدیک است ایستگاه آخر وُ
سووتِ قطاری که فریاد می زند مرا
 

"زود باش!
دوور ، دیر می شود"

1.

حالا

که قرار ست به هم نرسیم

بیا

بخندیم

حال زندگی را باید گرفت !

2.

مگر می شود

خاطرَت را به دستِ باد سپرد؟

نه

به هَرز می رود باد