سحر
که بدرقه می کرد
شب را
یک قاچ از ماه 
برای سحری ات

کنار گذاشتم
.
.
رمضان را دوست دارم

روزه را

می رقصند بر مدار نگاهت

با دست های گشوده دو جهان موازی:

شیدایی موزونی که

تو را مرد و تو را زن

و تورا زن و تورا مرد...

می آفریند و باز می آفریند

و در هر چرخش

به تناوب پلک بر هم زدن هایت

در امتداد خواهش آتشین نخست

می رقصند این رقصندگان ابدی

تابیافرینند لحظه ی اوج عصیان را

آن دم مقدس در ابدیت

که در جذبه ی آن

دو جهان موازی و دو خط موازی

به هم می رسند!

در گیر

سنگینی سکوتی مبهم

گلوی دیرزایم

من از تبار سکوتم!

سه گانه را گذارده ام

تا به هرچه سیاهی بزنم،

پلنگ واره آهم را...



زیرِ آوارِ تدبیر

چنین به بندِ "من"،

در پوستین زنده، مرده ام!

دلم لک زده، برای تکرارِ یک سلام،

در این درّه ی عمیق!



بگو!

بگو که برآید ماه

که هنوز در ژرفایم

آوای گرگ می پیچد

-این گله وار، آهوانِ نگاهم را-







به وسعتِ آسمان

پنجره را-گشوده-

نگاهبانی می کنم،

آن لحظه ی شگرفِ طلایی را

-که یکباره- پلک گشودی!



رفتگانت شاد!

مادرم می گفت:

"تو در سکوت

زاده شدی،

دوگانه را، به جای آور!

نه مگر بامگاه نزدیک است؟!"*









سه گانه:نماز مغرب

دوگانه:نماز صبح

*الیس الصّبح بقریب