باغمان از بخشش و
از "آه خورشید" گشته آباد!
چلچله، پروانه و قناری ها شاد!
"آفتاب"  مانند شمع می سوزد و
هی می شود آب!
از طلوعش تا غریبی های سرد
از درد بی درمان خود هی میزند داد!...
تا منِ پروانه و تو ای قناری، با پرستو ها
همه باشیم آزاد!...
گرگ و میش با هم بنوشند سیر سیر آب!
مورچه ها بر دوشِان  شاخه ی زیتون و
گلِ یاس!
شالیزار با سازِ امواج رقصد و
بی هراس و در امان از خشم  هر داس!
آه روزگار خوش و
شامگاهان همه  مهتاب!...

من ليلي اين شهرم
  مجنون نگاه تو
    فرهاد مني
      چشمم
        هميشه به راه تو
در آينه اين ماه
  تصوير تو را جويم
    از چشم تو مي خوانم
      از روي تو مي گويم
با من تو دمي بنشين
  من با تو سخن دارم
    بگذار حجابم را
      من پیش تو بردارم
اي دلبر رويايي
  دل بسته به تو جان را
    اي معني زيبايي
      پر می دهم ایمان را
دستم به تمنايت
  پيوند شده چندي
    دل مي رود از دستم

"دختر همسایه (طنز) با تشکر ویژه از همراهی سهراب سپهری"

 زن دمِ درگاه بود! 

حوصله ی طناب  ها
در اسارتِ  لحظه های انتظار
پوسیده اند!

لباس  ها ی رنگ  باخته
در آغوش فاصله ها
نخ نما شده اند!!

و سنگینی ی پلک  ها
بر نگاه ها تحمیل!

مژه ها
در هجوم باد های پاییزی
به خواب  عریانِ زمستان
خزیده اند!؟