بنویس از شکوه مریمی ات
روی دریای خسته از طوفان
شرجی گرم عطر هر نفست
پخش کن توی صورت هیجان

راز چشمت بگو به موج تنت
که بپیچد به طعم شب بوها
عصر یک جمعه ای که دلگیر است
باد ، ساحل ، سکوت جاشوها

آسمان با عبور ناز نسیم
طعم موسای چشمتان می داد
تو نبودی خدایت اینجا بود
عشق آهسته سهمتان می داد

با تو هستم که می پری درمن
تا شکوه بلند پروازی
لب سرخت هنوز هم دارد
طعم فالوده های شیرازی

اي آنكه درسراب دلم غوطه ورشدي
بركن دل ازاميدمن وكيمياي من
درمن تباه شدهمه شعرهاي ناب
ديگرسياه شدهمه روزهاي من

شرمنده ازتمام غزل هاي ناتمام
شرمنده ازهمه آري منم منم
درماوراءدروغ ورياوهيچ
برروح خويش ببين پيله مي تنم

اكنون بروكه توراشورزندگي ست
باديگران به خدامي توان رسيد
برگيردل توازمن وبرديگري ببند
باديگران بخوان توغزل هاي روسپيد

اشعارمن همگي روسياه شدند
ازاين مني كه لايق اين شعرهانبود
دردم يكي نبودودروغم هزارها
وهم ودروغ بودكه اين شعرهاسرود

دلم مثل ابرخزان گريه مي كرد
زاحساس پردردبي خويش بودن
كسي گريه ام راكمي هم نفهميد
واين است آغازدرويش بودن

صدايم به نجواي گنگي طنين زد
كه فريادازاين بي كسي زنده مردن
درونم صداي كسي بازپيچيد
خوشامست بودن به ميخانه مردن

به ميخانه رفتم بشويم غمم را
ازاين قلب بي كينه ومهرپرور
زدم شعله دل به احساس آنجا
كه تادل ببندم به اين كيمياگر

گل مهتاب چون نقشی دل انگیز*

شکفته در میان مخمل شب

طنین می افکند آوای جوبار

در اعماق سیاه جنگل شب

گهی از گوشه ی یک قصر ویران

به گوش آید نوای جغد پیری

گهی از اسمان پر ستاره

شهابی بگذرد مانند تیری

جهانی در حریر پرده ی خواب

رهاکردند تن از رنج ایام

منم این روح سر گردان بیتاب

که نگذارد مرا آسوده آلام

شبی بود و من و مهتاب روئی

به نور سیم گون مه نشسته

به هم پیوسته جان عاشق ما

و از هر قید دامن گیر رسته

نوای جویبارم پند می داد