چکید بهار،
      بر برگ، دل ،شماته ی تاریخ
        و بر تحمل ِ آماسیده ی بغض،
                                  در دورتر از تاب ِ قدم های من!
مجنون ِ عاصی ترین لحظه هایم
            محکوم به حبس ِ سه دانه زنجیر،
                  دیر آمدن،
                              شاهد ِ درد خویش،
                                                    تحقیر!
(بگذار لبان ِ تورا بنویسم من،
                                 ای زود به دنیا آمده ی بی حضور ِ من!)
از ترشح ِ بذاق کبوتر کاویده ام دنیا را
تا مرز ِ گلوگاه ِ خروسی که ناشتا،
                  به بانگی برخواسته بود که خود نمی دانست
                                               ازآن چیست،
                                                        کیست،
                                                         و چرا!
کجایی تو بهار ،
                                کجایی!؟
در هر دانه از هفت درد ِ سفره ی انتظار
                     طبل ِ فریادی از جنس سیم
                                      و هزار سورنای زراندود از آه،
                                                   پیچیده ست ریتم قدم هایت!
کجایی تو بهار،
                         کجایی!؟
در خزان ِ بی شبنم
       و ضرب آهنگ ِ عابرین همیشه در تردد
نگاه داشته ام خویش را،
      و زردی ِ چهره ام شرط ِ قمار زندگی ست !
آه ای شکستن های آیینه وار :
        صدای زوزه ی سنگی چرا نمی آید به گوش،
                شما بگویید!؟_
بگویید از آن تابستانی ترین آفتاب ِ شن زارهای پست
کدام ِ شما،
            در تفتگی ِ ساعت دوازده اش
                لم داده است بر تخته سنگی از انباشتگی ِ مدفوع ِ آفتاب پرستی؟
(زبان شما خشکیده است ،می دانم!)
قرن هاست در زیر ِ درخت ِ کلاغ پرستی
      در انتظار ِ قطره ای ،
                گو یکی قطره،نشسته ام و زمان ِ زیستن خویش را ورق می زنم
بی هیچ طرح ِ شوقی بر یرای گوشه ی چشم هایم!
کجایی تو ،
         که سر آغاز ِ هزار خنده در هزار قرنی،_
             و شهامت ِ رقص ِ ابری بر پهنه ی قورت داده ی آسمان در کام ظلمت،_
کجایی تو ،
            کجایی!؟
ب.آ.آرام اسفند 1390