نه دگـــر دل حزیـــــــنم هوس نیـــــــــاز دارد

نه دگــــر توان صحبت به سرنمـــــــــــاز دارد

ودوچشم شب نشینم که گشوده تا سپیده

نه دگــر توان مـــــانـــدن  به شبـی دراز دارد

به طـــریق دلنشینی بنشین به دل که بینی

همه شکــــوه دارد آنکـــــه، غم جانگدازدارد

چه شود کَرَم بباری و شبی سحر نمــایی؟

که خـــــراب مبتـــــلا را نگـــــــه تو بـاز دارد

بنگـــــر دل حزینــم که فـــــروغ روی هر مَه

به کنــــــــــار اختـــرانش رخ دلنـــــــواز دارد

چه کند،هوای ِ دلــداده پرازعطــرونسیمت

نشود جــــــــدا زکویت که غمت بنـــاز دارد