با گیسوانِ یلدایی ات!
لباسی خواهم بافت!
از جنس انتظار!
بر قامتِ زمان!

بر گردنِ لحظه ها،
زنگوله، خواهم آویخت!؟

مژه های شعله ورم را؛
حایلِ پلک هایم
خواهم نمود!؟
تا اولین مژدگانی؛
نصیب من، شود!
***
پژواره