1

رسیده ام.!

طعم شیرینم

اشتهای خاک را

باز کرده،

بشکافید

فرق زمین را

می خواهم

غذای خاک شوم

2

فریا دی

از اعماق ِ سیاه چاله ی

ذهنم

می کشدم به درون ِخویش

می بلعد مرا،

سیاهی تردید...

تا درونم

از تیرگی ها

لبریز کند...

3

پیری هر روز

با عصا یش بر

سنگفرش سیاه ِ

پیاده رویی

ختم شده به کوچه ای

بن بست؛

می کوبد و پیش می رود

تا چه روزی

نوبت ختمَش،

به کوچه ی بن بستِ

گور شود...

4
خسته ام؛

از خاموشی و سکوت،

فریا دی پر از خشم

به بلندای

تمام دوران ِسکوتم

می خواهم...

تا شعله های خشمم

بسوزاند

این قلعه ی تاریک را

زیبا آصفی(آمـــــین)29/دی/90 تا 5/بهمن/90 مشهد